Dwie prezentowane kompozycje – opracowania missae pro defunctis wyszły spod piór wybitych twórców, którzy swój talent oddali służbie wettyńskich władców Saksonii i zarazem królów Polski, Augustów II i III. Rządy starszego były okresem względnego wzrostu potęgi Saksonii (kosztem zaniedbywanej, pogrążonej w wewnętrznych konfliktach, uwikłanej w niepotrzebne wojny i drenowanej podatkami Rzeczypospolitej). Panowanie jego syna w Polsce, choć w konsekwencjach bardzo dla kraju negatywne, bywa oceniane dziś w wielu aspektach lepiej niż we wcześniejszej historiografii. Podejmował nieśmiałe próby ustrojowych reform, zapewnił lata pokoju, dbał też o życie kulturalne (przynajmniej w stolicy), jednak jego największą miłością było Drezno, w którym wzniósł wiele wspaniałych budowli i które przekształcił w jedno z najpiękniejszych miast ówczesnej Europy.

Pochodzący z Czech Jan Dismas Zelenka odpowiadał za muzykę dla potrzeb katolickiej liturgii na dworze Augusta II, króla-konwertyty, pośród żywiołu głównie luterańskiego. Tworzył muzykę wzniosłą i kunsztowną, wysoce oryginalną, łączącą udatnie niemieckie upodobanie do erudycyjnego kontrapunktu z włoską wrażliwością na urodę melodii. Nie wiadomo, na jaką okazję powstało jego Requiem c‑moll lecz ten piękny, ekspresyjny utwór daje dobre świadectwo stylowi swego twórcy i jego środowiska.

Johann Adolph Hasse był z kolei ulubionym kapelmistrzem Augusta III, zaspokajając głównie jego wielką muzyczną namiętność do włoskiej opery (ów pochodzący z Hamburga Niemiec nie skomponował w zasadzie żadnej poważnej kompozycji do tekstu w ojczystym języku!). Swym rokokowym Requiem C‑dur żegnał zmarłego w 1763 roku patrona, własną wieloletnią służbę dla Sasów i zarazem czas świetności Drezna, poważnie zniszczonego przez Prusaków podczas Wojny Siedmioletniej i wkrótce osieroconego przez Fryderyka Krystiana, syna Augusta, zmarłego przedwcześnie w tym samym annus horribilis dla dynastii.