Każdy program Huelgas Ensemble jest układany wedle bardzo wysublimowanej koncepcji, tak też jest tym razem. Dwie części koncertu to fascynująca podróż najpierw w przeszłość dziejów muzyki, następnie – z powrotem. Punktem początkowym i końcowym jest tu muzyka Bacha, a właściwie jego wyjątkowo kunsztowne, na tle analogicznych, opracowanie starej, renesansowej pieśni – ewangelickiego chorału. Droga wstecz prowadzi poprzez niezwykle ekspresyjny, pełen dysonansów madrygał Michelangelo Rossiego, dalej dzieła mistrzów dojrzałego (Lasso, Clement), wczesnego (Agricola) renesansu, ku wiekom średnim reprezentowanym mistrzowską mszą Guillaume’a de Machaut i anonimowym motetem z XIII w. – świadectwem wczesnego rozwoju polifonii. Wreszcie – pojawia się monodia, archetypiczne praźródło wielkiej części dziedzictwa muzyki nowożytnej.

Część druga zmierza znów ku Bachowi, a droga ta wiedzie przez inne dzieła wcześniej prezentowanych kompozytorów. Owo osobliwe zwierciadło pozwoli na kontemplację oczywistych różnic między epokami, linii rozwoju stylów i gatunków muzyki wokalnej, ale też wspaniale ukaże najistotniejszy jej wspólny mianownik: słowo, które muzyka czasem tylko obiektywnie przekazuje, czasem zaś – uwzniośla, uskrzydla, objaśnia, interpretuje