Liczni rosyjscy mistrzowie fortepianu pretendują do roli spadkobierców wielkiej tradycji pianistycznej swej ojczyzny – stylu wykonawczego łączącego niebywałą wirtuozerię ze szczególnym typem ekspresji, której wyrazem zawsze była niezwykła śpiewność frazy, bogactwo niuansów dynamicznych, swoisty typ rubata i artykulacji. Jednak tylko niewielu w pełni zasługują na to miano i należy do nich niewątpliwie Grigory Sokolov, uczeń m.in. Emila Gilelsa, pianista od dekad elektryzujący swą sztuką publiczność całego świata. Skala osiąganej przez niego dynamiki budzi zdumienie – potrafi wydobyć z fortepianu brzmienia potężne, ale też urzekająco subtelne i zniuansowane, zmuszające oczarowanych słuchaczy do wstrzymania oddechu. Zawsze starannie przemyślane i konstruowane wyłącznie przez samego wykonawcę programy recitali prezentują na ogół muzykę, w której pierwszoplanowej roli nie odgrywa wirtuozeria (nawet jeśli jest często obecna i olśniewająco realizowana), lecz najgłębsze emocje, na których przekazie Sokolov skupia się całkowicie – stąd szczególne uwielbienie dla twórczości Schuberta, Schumanna, Skriabina i Rachmaninowa oraz Chopina. Mimo ogromnego zainteresowania jego sztuką, Sokolov nagrywa stosunkowo niewiele płyt, uznając – nie bez słuszności – że studyjne warunki, ani nawet rejestracje live nie oddadzą nigdy w pełni bezpośredniego doświadczenia sali koncertowej. Tym większe więc zainteresowanie budzą jego publiczne występy – w programie kolejnego (rok po niezapomnianym wieczorze schubertowskim z 2015 r.), zawsze wyczekiwanego recitalu zabrzmią m.in. utwory Roberta Schumanna.