Żywiołowa wirtuozeria jest cechą wyróżniającą wielką Fantazję C‑dur Schuberta op. 15, na motywach pieśni Der Wanderer – do dziś jeden z najbardziej wymagających probierzy kunsztu pianistycznego. Spotkamy tu ważne źródło romantycznej inspiracji: nawiązanie do utworu wokalnego, jego motywów muzycznych i treści tekstu. Wędrowiec, jedna z najbardziej przejmujących, najcudowniejszych pieśni Schuberta podejmuje romantyczny motyw tułaczki jako metafory życia. W swej Fantazji kompozytor zdaje wszakże żartobliwie polemizować z fatalizmem cytowanego utworu – niepohamowana witalność przenikająca większą część dzieła zdaje się nieskończenie odległa od nastroju pieśni której fragment cytowany jest dosłownie tylko w Adagio.

„Przed przyjazdem Artura ukończyłem właśnie drugą >>Sonatę fortepianową<< - początkowo nie przywiązywałem do niej zbytniej wagi - po dokładnym jednak przestudiowaniu i zagraniu jej przez Artura wystąpiły na jaw wszystkie >>ukryte zalety<< i w rezultacie Ficio i Artur przejęli się nią niesłychanie, prawie wyżej ją stawiając od >>Symfonii<<. Tak w liście do Z. Jachimeckiego Szymanowski wspominał prezentację swej nowej sonaty Fitelbergowi i Rubinsteinowi, który dokonał jej koncertowego prawykonania w Berlinie, w 1911 r. Dzieło, wraz ze wspomnianą II Symfonią, z którą łączą ją pewne analogie formalne, wyznacza ważną cezurę stylistyczną na drodze twórczej kompozytora, który w tym czasie zamykał już jej fazę postromantyczną. Rozpoczęły ją pierwsze znane nam utwory, Preludia pisane przez osiemnastolatka w kresowej Tymoszówce. Choć niewolne od wpływów Chopina i Skriabina, zawierają też czytelną zapowiedź późniejszych poszukiwań i dają świadectwo wielkiej oryginalności talentu młodego autora. Także te dzieła wzbudziły zachwyt jego przyjaciela Artura Rubinsteina, a Szymanowski zdecydował się wydać je drukiem jako opus 1 – otwierają więc one katalog jego spuścizny.