Nastoletni Mozart podczas swych włoskich podróży miał okazję słuchać gry wspaniałych wirtuozów skrzypiec, m.in. Pietra Nardiniego, poznał też bogaty skrzypcowy repertuar, w tym dzieła Giuseppe Tartiniego i Pietra Locatellego. Wkrótce po powrocie do Salzburga rozpoczął komponowanie – pod dostrzegalnym wpływem włoskiego idiomu wiolinistycznego – grupy koncertów skrzypcowych. Cechuje je prostota i wielka elegancja; doskonałe są ich architektoniczne proporcje, balans pomiędzy orkiestrą (złożoną ze smyczków, obojów i rogów) i solistą, uroda oraz inwencja tematów. Koncert A‑dur KV 219 szczególnie zachwyca pełnym gracji finałowym rondem, z zaskakującym epizodem w guście tureckim (takie stylizacje były wówczas bardzo modne, a szczególnie sławna jest inna w tym typie autorstwa Mozarta: Rondo alla Turca z Sonaty fortepianowej A‑dur KV 331).

Stosunkowo rzadko w Polsce wykonywana uwertura Otello op. 93 A. Dvořáka to ostatnie ogniwo jego symfonicznego tryptyku Natura, Życie i Miłość – pełna pasji muzyka doskonale podąża tu za emocjami zawartymi na kartach nieśmiertelnej szekspirowskiej tragedii.

Gdy ponad pięćdziesięcioletni czeski kompozytor Bohuslav Martinů opuszczał w 1941 ojczyznę, nie miał jeszcze w swym bogatym dorobku żadnej symfonii. Wszystkie dzieła tego gatunku (w liczbie sześciu) powstały na przestrzeni dekady emigracyjnego pobytu w USA przyczyniając się do wielkiej popularności swego twórcy w tym kraju (pamiętano tam doskonale pobyt A. Dvořáka i w osobie Martinů dostrzegano jego „symfonicznego dziedzica). Jak w przypadku wielu innych słowiańskich twórców, także dla wielkiego Czecha ważnym promotorem był wybitny i prominentny dyrygent, Rosjanin Sergiusz Kusewicki, później także inni kapelmistrzowie. Świetlista i niezwykle barwna, przepełniona radością i pogodą (poza epizodem refleksyjnego, tajemniczego Largo) IV Symfonia zabrzmiała po raz pierwszy w 1945 r. a wykonała ją Philadelphia Orchestra pod dyr. imigranta z Węgier, Eugene’a Ormandy’ego.

Honorowy patronat nad koncertem objął Ambasador Republiki Czeskiej, Pan Jakub Karfík.