Zachęcamy do oglądania transmisji internetowej koncertu - zapraszamy na naszą stronę internetową lub kanał w serwisie Youtube:

Link do wydarzenia na Facebooku: http://bit.ly/2anLmRU

Karol Szymanowski po obejrzeniu widowiska Wesele na Kurpiach na kanwie pieśni zebranych przez badacza folkloru Puszczy Zielonej ks. Władysława Skierowkiego uległ ich urokowi i dokonał niezwykle ciekawej artystycznej sublimacji tradycyjnych melodii. Skomponował początkowo dwie pieśni na chór a cappella z myślą o zespole Polska Kapela Ludowa działającym pod kierunkiem Stanisława Kazuro (jemu też został dedykowany cały cykl) przy Konserwatorium Warszawskim. Wśród entuzjastów oczarowanych ich nowatorstwem i niezwykłą ekspresją znalazł się Stanisław Wiechowicz. Nakłonił on Szymanowskiego do kolejnych opracowań. Prawykonanie cyklu liczącego ostatecznie sześć utworów miało miejsce w Londynie (London Select Choir pod dyr. Arnolda Fultona) podczas prestiżowego festiwalu Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. Pieśni kurpiowskie na chór oraz częściowo komplementarny z nimi, choć zarazem autonomiczny, cykl na głos i fortepian należą do nielicznych dzieł Szymanowskiego, w których wykorzystał ludowe melodie i teksty niemal in crudo (w odróżnieniu np. od motywów góralskich, które poddawał daleko idącej stylizacji). Refleksyjne słowa zainspirowały kompozytora do opracowania o ogromnej sile wyrazu, z wykorzystaniem bogatych środków fakturalnych, dynamicznych i harmonicznych, które – przy całej swej złożoności – pozostają w doskonałej zgodzie z muzycznym i treściowym przesłaniem surowego oryginału. Pieśni kurpiowskie Karola Szymanowskiego to jedno z największych osiągnięć polskiej muzyki chóralnej; dostępne są dla najlepszych tylko chórów, stanowiąc prawdziwy probierz ich umiejętności i interpretacyjnej dojrzałości.

Dwie chronologicznie nieodległe msze z I poł. XX w. ciekawie skonfrontują różne ujęcia słów łacińskiego ordinarium. Utwór Aleksandra Grieczaninowa (Paryż, 1937), rosyjskiego kompozytora-emigranta od lat. 20. działającego we Francji i USA zachwyca eufonią, zawiera też odwołania do dziedzictwa chorału gregoriańskiego. Tworzona w latach wojennej opresji i prawykonana w 1945 Missa brevis Zoltána Kodály’a  jest ujęta w sposób tradycyjny, również tonalność dzieła pozostaje głównie w kręgu diatoniki i systemu dur-moll. Dzieło przepełnia nastrój intymnego, modlitewnego skupienia; partie solowe (komponowane z myślą o chórzystach) są stosunkowo proste, lecz bardzo urodziwe.