Pierwszy Ogólnopolski Konkurs Pianistyczny im. Ignacego Jana Paderewskiego zorganizowano w grudniu 1961 r. w Filharmonii Pomorskiej z inicjatywy dyrektora Filharmonii – Andrzeja Szwalbego oraz pianisty Henryka Sztompki (ucznia I.J. Paderewskiego). Konkurs był elementem obchodów w 1960 r. Roku Ignacego Jana Paderewskiego i jednocześnie stanowił formę uhonorowania patrona Filharmonii Pomorskiej. W pierwszej edycji Konkursu zwyciężył Jerzy Maksymiuk. Kolejną edycję Konkursu zaplanowano na 1964 r., ale nie doszedł on do skutku z powodu śmierci Henryka Sztompki; ideę tę zarzucono na lata. Jej reaktywacji podjęli się w latach 80. pedagodzy bydgoskiej Akademii Muzycznej. Inspiracją były dwie rocznice: 125-lecie urodzin Paderewskiego (1985) i 45-lecie jego śmierci (1986). W II edycji w 1986 r. brało udział 17 pianistów, w tym 5 cudzoziemców studiujących w Polsce. Jury przewodniczył prof. Zbigniew Śliwiński. Kolejne edycje ugruntowały rangę tej imprezy, należącej do najważniejszych konkursów pianistycznych Europy.

Regulamin Konkursu przewiduje kilka etapów, podczas których uczestnicy wykonują utwory Ignacego Jana Paderewskiego oraz innych kompozytorów. Wykonania ocenia jury, które składa się z wybitnych koncertujących artystów i pedagogów. Od 2007 roku Konkurs rozpoczyna się od przesłuchań preselekcyjnych w 8 miastach na świecie: Paryżu, Hanowerze, Shenzhen, Jokohamie, Seulu, Nowym Jorku, Petersburgu i Warszawie. Regulamin przewiduje przyznanie nagród głównych oraz nagród specjalnych – za najlepsze wykonanie utworów Ignacego Jana Paderewskiego i za najlepsze wykonanie koncertu z orkiestrą. Dyrektorem Konkursu jest Piotr Paleczny.

Współorganizacja: Towarzystwo im. I.J. Paderewskiego w Bydgoszczy