To dziwne, że koncertowa uwertura Festspel (skomponowana w 1908 r. na otwarcie Teatru Królewskiego w Sztokholmie) Hugo Alfvéna, wiodącego kompozytora szwedzkiego swego pokolenia, tak rzadko gości na polskich estradach – jest bowiem piękną symfoniczną apoteozą szlachetnego... poloneza! W ojczyźnie kompozytora znana jest tradycja otwierania tym tańcem różnych podniosłych wydarzeń i w takiej też roli często rozbrzmiewa ów popularny tam utwór. 

Trzy kompozycje koncertu reprezentują muzykę trzech krajów Skandynawii – ojciec narodowej muzyki norweskiej, Edvard Grieg skomponował tylko jeden koncert, który rychło wszedł do panteonu najważniejszych i nieodmiennie najpopularniejszych dzieł tego gatunku. Koncert fortepianowy a‑moll, wzruszające, pełne młodzieńczego entuzjazmu dzieło zaledwie 24-letniego muzyka (1868) zdradza wpływy analogicznego koncertu R. Schumanna, z którym dzieli tonację i ogólną dyspozycję faktury solowo-orkiestrowej. Zarazem przenika je charakterystyczny duch północnych krain, choć bez bezpośrednich cytatów muzyki tradycyjnej. Te inspiracje są jednak czytelne w pewnych zwrotach melodycznych czy rytmach (np. nawiązujących do norweskiego tańca halling).

Duńczyk Carl Nielsen w swej II Symfonii (1902) podjął próbę oddania dźwiękami prastarej, wywodzonej od Hipokratesa teorii o czterech temperamentach ludzkiej natury, chętnie też przedstawianych na rycinach medycznych ksiąg i w alegorycznych obrazach. To właśnie jeden z nich (wiszący w pewnym pubie) zainspirował twórcę do nakreślenia w czterech częściach cyklu dowcipnej wizji usposobień: cholerycznego, flegmatycznego, melancholijnego i sangwinicznego. Dobrze przyjęte dzieło, dedykowane F. Busoniemu stało się jednym z najbardziej lubianych w dorobku twórcy.