Po niepowodzeniu I koncertu fortepianowy d‑moll Brahmsa (1859) musiało minąć ponad 20 lat, nim zaprezentował kolejne tego rodzaju dzieło: II Koncert fortepianowy B‑dur. W utworze tym, który swą premierę miał w Budapeszcie w roku 1881 Brahms rozwija idee poprzedniego koncertu jako formy przede wszystkim symfonicznej, w którą partia fortepianu – bardzo trudna i efektowna, ale nie li tylko popisowa – wpleciona jest organicznie i integralnie. Widocznym znakiem tego założenia jest choćby czteroczęściowa architektonika cyklu, właściwa symfonii. O charakterze pierwszej części przesądza jej „motto” – cudowna, nostalgiczna melodia rogu, która ją rozpoczyna. Część druga jest dość zaskakującym scherzem pełnym niezwykłych namiętności, o tragicznych wręcz rysach. Pieśniowy, refleksyjny charakter części III ponownie przynosi ukojenie, poprzedzając radosny, rondowy finał z interesującym i częstym u tego kompozytora nawiązaniem do stylu all’ongarese.

Rozbudowana, trzyczęściowa fantazja orkiestrowa Die Seejungfrau Alexandra von Zemlinsky’ego (zainspirowana baśnią Mała syrenka Andersena) po premierze w roku 1905 została na długo zapomniana i uznana za zaginioną – zrekonstruowano ją z rozproszonych fragmentów partytury dopiero 80 lat później. Późniejszy wielki modernista tu pozostaje wciąż wierny idiomowi neoromantycznemu, dźwiękami wielkiej orkiestry kreśląc nie tyle programową narrację, co olśniewające impresje żywiołu morza oraz subtelne portrety bohaterów wzruszającej opowieści duńskiego pisarza.