Należący do wybitnych polskich neoromantyków Feliks Nowowiejski pochodził z warmińskiego Barczewa, a początki jego muzycznej kariery wiążą się z epizodem pracy w pruskiej orkiestrze pułku grenadierów w Olsztynie. Dla tej orkiestry pisywał i aranżował m.in. marsze. Monumentalna opera Legenda Bałtyku (1924) poświęcona mitycznej słowiańskiej prehistorii okazała się w chwili premiery jednym z największych sukcesów swego twórcy.

Antonín Dvořák został zaproszony do USA, by w latach 1892-1895 kierować nowo powołanym National Conservatory of Music w Nowym Jorku. Zafascynowały go tam niemal zupełnie w ówczesnej Europie nieznane motywy rdzennej muzyki Indian, czy afroamerykańskie śpiewy w typie spiritual. Choć nie cytuje ich bezpośrednio w swojej Symfonii d‑moll (zamówili ją Filharmonicy Nowojorscy, a prawykonanie odbyło się w 1893 w Carnegie Hall), to w autorskim komentarzu przyznaje się do inspiracji jej rytmami czy modalnymi zwrotami; sugeruje się tu także odniesienia literackie, m.in. do sławnego poematu Longfellowa The Song of Hiawatha. Niezwykle oryginalne i błyskotliwe dzieło przebojem weszło do kanonu symfonicznego repertuaru i do dziś należy do najbardziej znanych i najczęściej wykonywanych dzieł Antonía Dvořáka.

Dwa skrzypcowe koncerty Henryka Wieniawskiego do dziś stanowią ulubioną pozycję repertuaru i probierz wiolinistycznych umiejętności dla uczestników kolejnych edycji Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego jego imienia. Po młodzieńczym, bardzo trudnym I Koncercie fis‑moll (1852) aż przez 10 lat twórca dojrzewał do kolejnego dzieła tego gatunku. II Koncert d‑moll op. 22, ukończony i prawykonany w Petersburgu pod batutą Antona Rubinsteina w 1862 jeszcze osiem lat czekał na wydanie, wielokrotnie w tym czasie retuszowany. Solista otrzymuje tu sposobność zarówno wirtuozowskiego popisu (zwłaszcza w „cygańskim” – wedle ówczesnej mody – finale), jak i ukazania sztuki lirycznej kantyleny i urody dźwięku. Adresatem dedykacji został inny tytan skrzypiec, Pablo de Sarasate.