i
Legenda
1
Organizacja FN
2
Współorganizacja
3
Organizator zewnętrzny
4
Koncert poza siedzibą
Zobacz repertuar

Koncerty kolędowe

Chór Filharmonii Narodowej
Michałowski / Wilczyńska / Pankowiak / soliści

13 i 16 grudnia 2018

Więcej...

Händel - Mesjasz

Orkiestra i Chór Filharmonii Narodowej
Haselböck / Im / Orliński / Boden / López

21 i 22 grudnia 2018

Więcej...

Transmisje online

Najbliższa transmisja
prosto z Sali Koncertowej:

sob., 22 grudnia, godz. 18:00

Więcej...
Powrót do listy koncertów

Repertuar

Kup bilet on-line
Koncert symfoniczny
Rodzaj koncertu: symfoniczny
Sala: Koncertowa
Abonament: C1 - Koncerty symfoniczne, Z1 - Złoty abonament
Cena: 50-100 zł
Wykonawcy
Program
Hector Berlioz
- Królewskie polowanie i burza z IV aktu opery Trojanie [9’]
Hector Berlioz
- Śmierć Kleopatry - scena liryczna na głos i orkiestrę [21']
Robert Schumann
- II Symfonia C-dur op. 61 [39']

150. rocznica śmierci Hectora Berlioza

 

Prix de Rome – Nagroda Rzymska była prestiżowym stypendium ustanowionym przez Ludwika XIV dla najzdolniejszych francuskich adeptów rzeźby i architektury, pozwalającym im na studia w Wiecznym Mieście. Tradycja ta miała przetrwać aż dwa stulecia, a w XIX w. kategorie nagrody powiększono m.in. o muzykę. Do legendy przeszły uporczywe starania młodego Hectora Berlioza, ubiegającego się o Prix de Rome aż czterokrotnie! Scena liryczna La Mort de Cléopâtre z 1829 była jego trzecim podejściem (po kantatach La Mort d’Orphée i Herminie) – jury odrzuciło to prawdziwe arcydzieło, krytykując m.in. brak klarownego podziału na recytatywy i arie. Dopiero, zapomniana dziś, ostentacyjnie akademicka La Mort de Sardanapale przyniosła mu w 1830 upragniony sukces – ale to Kleopatra okazała się prawdziwie zwycięska, należąc współcześnie do popisowego repertuaru najlepszych mezzosopranów.

Berlioz nigdy nie usłyszał swej późnej, monumentalnej opery Trojanie, do której sam napisał libretto, sięgając po wątki z Eneidy. Za życia autora pokazano tylko akty III i V. Później także regułą stały się wystawienia jedynie fragmentów trwającej ponad pięć godzin opery. Pierwsza część koncertu zaprezentuje efektowne symfoniczne interludium wykonywane pomiędzy aktami III i IV, podczas którego idylliczną scenę kąpieli najad zakłóca przybycie orszaku polujących Dydony i Eneasza, zaskoczonych przez burzę.

Nowatorskie idee Berlioza – zwłaszcza koncepcje muzyki programowej, czy śmiała, barwna technika orkiestracji wywarły wielki wpływ na całe pokolenie romantyków. Dla młodszego o 7 lat Roberta Schumanna objawieniem stała się Symfonia fanatyczna, której poświęcił euforyczną recenzję. Sam w swych symfoniach nie podjął jednak bezpośrednio tej koncepcji, skłaniając się raczej ku kontynuacji wzorców Beethovenowskich – właśnie w Drugiej (chronologicznie będącej trzecią) widać do szczególnie wyraźnie. Pełna dramatycznych kontrastów, uderzająca w heroiczno‑rapsodyczne, ale też elegijne (w Adagio), tony powstawała w trudnym okresie zmagania się z chorobą i depresją. Schuman zakodował w tym dziele dyskretny hołd dla uwielbianych mistrzów: motyw złożony z dźwięków B‑A‑C‑H oraz cytat jednej z pieśni Beethovena.

Piotr Maculewicz

Filharmonia Narodowa
Pobierz aplikację
Prawa autorskie © 2016 Filharmonia Narodowa Realizacja: ActiveDesign