Dwudziestodwuletni Mozart podjął w 1777 r. długą podróż, której trasa wiodła przez Augsburg i Mannheim do Paryża, w nadziei znalezienia zatrudnienia; towarzyszyła mu w niej matka. Wyprawa okazała się katastrofą – dochody z koncertów były niewielkie, zamówienia kompozytorskie – niezbyt liczne, widoki na atrakcyjną, stałą posadę – żadne. Ciosem okazała się też nagła choroba i śmierć Anny Marii Mozart w Paryżu. Mozart wracał do Salzburga (via Monachium) z poczuciem wielkiego zawodu, ale też – z licznymi i bardzo zróżnicowanymi dziełami, którymi starał się zainteresować potencjalnych chlebodawców i publiczność. Należała do nich wspomniana w jednym z listów Symfonia koncertująca na flet, obój, fagot i róg. Zachował się jednak wariant dzieła na inną obsadę, nie zapisany ręką Mozarta – z klarnetem zamiast fletu. Badacze spierali się, czy to ten sam utwór, i na ile jest autentyczny; zarazem publiczność i wykonawcy bardzo cenili dzieło w tej wersji. Współcześnie Robert Levin dokonał przekonującej rekonstrukcji możliwej pierwotnej postaci symfonii i w tej rzadziej wykonywanej wersji zabrzmi podczas koncertu.

Muzyka Jana Sibeliusa często kojarzona jest z nastrojami surowej Północy, jednak akurat jego II Symfonię (a przynajmniej jej część pierwszą) opromienia blask Południa – wspomnienie wakacji spędzanych w słonecznym włoskim Rapallo, gdzie utwór powstawał. Zmienne, intensywne nastroje (z tajemniczą i posępną część drugą) oddane środkami barwnej i bogatej orkiestracji czynią to dzieło jedną z najbardziej lubianych symfonii fińskiego twórcy. Jej prawykonanie w 1902 r. publiczność przyjęła z entuzjazmem, dostrzegając (zwłaszcza w pełnym dramatyzmu i patosu finale) aluzje do intensyfikujących się w tym czasie dążeń niepodległościowych Finów i oporu wobec opresyjności rosyjskiego zaborcy. Niektórzy komentatorzy określali ją nawet mianem Symfonii niepodległości, choć sam autor – skądinąd bardzo zaangażowany po stronie wolnościowych aspiracji swego narodu i wielokrotnie dający temu wyraz w swej twórczości – nie potwierdził bezpośrednio takich właśnie intencji.