W latach 70. XIX muzyczna Europa rozkochała się w atrakcyjnych i nieco egzotycznych brzmieniach muzyki iberyjskiej. W tym samym roku 1875 miały premierę dwa dzieła dla tej mody przełomowe – opera Carmen G. Bizeta oraz Symfonia hiszpańska Édouarda Lalo (urodził się w Lille, ale w rodzinie o starych hiszpańskich korzeniach). Brawurowe dzieło, stylizujące motywy ognistych tańców i pełnych pasji śpiewów jest bardziej koncertem skrzypcowym, niż symfonią; od chwili premiery to ulubiona pozycja słuchaczy i wykonawców.

Balet Pietruszka Igora Strawińskiego jest wymieniany zawsze obok Ognistego ptaka i Święta wiosny – jako epokowe dzieła z pierwszych sezonów paryskiej aktywności Baletów Rosyjskich Diagilewa, powstałych z inspiracji tego ambitnego i odważnego impresaria. Jednak, w przypadku Pietruszki to nie on był pomysłodawcą fabuły – to sam Strawiński planował stworzenie dzieła symfonicznego o ożywionych lalkach, Diagilew zaś przekonał go do teatralnego potencjału tej idei. Premiera w Théâtre du Châtelet została przyjęta bardzo dobrze, mimo zastosowania nowatorskich pomysłów języka muzycznego, a pierwotną inscenizację uznano za wzorcową. Niezwykle atrakcyjna muzyka ujęta w formie suity, wyrastająca z pierwotnego zamysłu koncertowego jest też od ponad stulecia szczególnie lubianą pozycją repertuaru koncertowego.

Erich Wolfgang Korngold należał do licznej grupy artystów, którzy u progu lat 30. opuścili Europę wobec obłędu agresywnych nacjonalizmów, znajdując schronienie w USA. Młody, ambitny kompozytor z Wiednia, niegdyś cudowne dziecko, później autor cenionych oper ekspresjonistycznych i kameralistyki modernistycznej, poświęcił się tam niemal wyłącznie muzyce filmowej. Na tym obszarze zdobył w USA ogromną sławę, zaś ścieżka dźwiękowa sławnego obrazu Robin Hood (1938) przyniosła mu Oscara – co ciekawe, włączył do niej pewne motywy z efektownej młodzieńczej (1919) uwertury koncertowej Sursum corda.