Większość z 22 pieśni Mieczysława Karłowicza powstała w jednym twórczym impulsie (1895/96) w czasie studiów kompozytorskich w Berlinie u Heinricha Urbana; 16 z nich zostało opublikowanych jako op. 1 i 3. Są (podobnie jak pełna wdzięku Serenada op. 2) dziełem dwudziestolatka. Kompozytor wybierał na ogół wiersze o czytelnej strukturze stroficznej, znajdującej odzwierciedlenie w równie klarownej formie muzycznej. Sam Karłowicz nie przywiązywał większej wagi do swych młodzieńczych pieśni i w późniejszych latach zarzucił ten gatunek całkowicie, lecz walory artystyczne przesądziły o trwałej popularności tych zachwycających wdziękiem i bogactwem melodycznej inwencji utworów dających świadectwo dojrzałej recepcji idiomu moniuszkowskiego.

Program koncertu przypomni ich wybór w ciekawym opracowaniu amerykańskiego kompozytora Douglasa Browna na sekstet smyczkowy. Ten sam autor dokonał aranżacji – także młodzieńczych – pieśni mistrza tego gatunku, Richarda Straussa. Jego cykle opus 10 i 17 są dziełem kompozytora nieco ponad dwudziestoletniego, zawierają jednak wyraźną zapowiedź późniejszych mistrzowskich pieśni, zwłaszcza tych orkiestrowych. Najbardziej znanym ich cyklem są genialne Vier letzte Lieder; po ich skomponowaniu ponad osiemdziesięcioletni autor sięgnął ponownie po swój cykl op. 27 sprzed niemal półwiecza, i także jemu nadał orkiestrową szatę. Kameralne ujęcie Browna pozwoli jeszcze inaczej oświetlić te piękne, pełne subtelnej ekspresji, arcyromantyczne utwory.