Z przyczyn niezależnych od Filharmonii Narodowej podczas tego wieczoru nie wystąpi Klang Kunst Trio, zmienił się także program - w Sali Kameralnej wystąpią Johannes Fleischmann i Magda Amara.

Współorganizacja: Austriackie Forum Kultury

Muzykę do komedii Szekspira Wiele hałasu o nic skomponował Korngold w latach 1918–1919 dla wiedeńskiego Burgtheater; wkrótce powstała także orkiestrowa suita, zawierająca najlepsze fragmenty z muzyki teatralnej. W roku 1920 sztukę wystawiono na scenie w Schönbrunn, ponownie z muzyką Korngolda. Olbrzymi sukces tej realizacji zmusił kompozytora do opracowania muzyki do spektaklu na skrzypce i fortepian – publiczność domagała się następnych przedstawień, a muzycy orkiestrowi nie byli dłużej dostępni. Partię fortepianu podczas kolejnych wieczorów wykonywał sam Korngold. Również z tej kameralnej wersji powstała suita, złożona z czterech fragmentów; później kompozytor opracował także trzy fragmenty na fortepian solo.

Sonatę na skrzypce i fortepian op. 6 skomponował Korngold latem 1913 roku, w wieku zaledwie 16 lat. Do jej napisania zachęcił kompozytora sam Artur Schnabel, który – choć zazwyczaj z rezerwą odnosił się do muzyki nowej – wykonywał już wcześniej fortepianową sonatę młodego twórcy. Po raz pierwszy utwór zabrzmiał w Berlinie 21 października 1913 roku w wykonaniu Carla Flescha i Artura Schnabla, którzy byli również adresatami dedykacji dzieła. Sonata Korngolda łączy Brahmsowskie podejście do formy i Wagnerowską harmonikę z elementami nowszego języka muzycznego – wyraźnie słyszalne są tu wpływy impresjonizmu i ekspresjonizmu.

Brandeis-Sonata na skrzypce i fortepian, uważana za jedno z najznakomitszych dzieł kameralnych Ericha Zeisla, powstała w latach 1949–50 w Brandeis Camp Institute w Kalifornii, gdzie kompozytor pełnił funkcję kompozytora-rezydenta. Utwór dedykowany został Aleksandrowi Tansmanowi, który należał do przyjaciół i admiratorów talentu Zeisla. Po raz pierwszy Sonata zabrzmiała 24 września 1950 roku w Santa Monica w wykonaniu Israela Bakera i Yaltah Menuhin. Język muzyczny Brandeis-Sonaty w typowy dla kompozytora sposób łączy stylistykę neoromantyczną z elementami dwudziestowiecznych technik kompozytorskich. Na pierwszy plan wysuwa się tu ekspresyjna melodyka, często czerpiąca inspiracje z muzyki żydowskiej (choć nie ma tu dosłownych cytatów), oraz bogata harmonika, wykraczająca nawet chwilami poza ramy rozszerzonej tonalności.

Paweł Markuszewski