Kontrabas to instrument nieodzowny w orkiestrze, tworzący fondamento (takim właśnie mianem nazywano często basową linię w barokowych partyturach) dla brzmienia smyczkowego kwintetu. Długo nie przeznaczano nań muzyki solowej, dopiero wybitni wirtuozi XIX w. zwrócili uwagę na szerokie spektrum możliwości tego instrumentu – szczególne zasługi miał tu włoski muzyk Giovanni Bottesini, nazywany przez współczesnych „Paganinim kontrabasu”; był autorem wielu dzieł solowych oraz cenionego podręcznika; jego sztuka zainspirowała też kolejnych kompozytorów. Obok repertuaru oryginalnego, wciąż dość niszowego, kontrabasiści chętnie sięgali po transkrypcje, niekiedy bardzo kunsztowne (przykładem – piękna, nostalgiczna Sonata Brahmsa).

Program koncertu przywoła też stosunkowo rzadko wykonywane utwory pisane w oryginale na kontrabas i wykorzystujące jego charakterystyczne cechy – głębię niskiego rejestru, śpiewność wysokiego, zachwycające efekty techniki flażoletów i pizzicato i in. Szczególnie charakterystyczna jest trzyczęściowa kompozycja Paula Hindemitha, który jest autorem wielu dzieł na rzadziej w kameralistyce obecne instrumenty solowe – „wynagradzał” nimi muzykom repertuarowe niedostatki, ale też ta grupa kompozycji była polem jego własnych, bardzo ciekawych i twórczych eksperymentów z eksploracją nowych brzmień i technik.