Kameralistyka Dvořáka ustępuje popularnością jego wspaniałym symfoniom, lecz Trio e-moll należy do bardzo chętnie grywanych pozycji repertuarowych, co zawdzięcza muzycznej urodzie, a także bardzo oryginalnej koncepcji – składa się bowiem z sześciu dumek, ciekawych stylizacji nostalgicznych, epickich pieśni typowych dla muzycznej słowiańszczyzny. Sam Dvořák wielokrotnie sięgał po ten motyw również w innych utworach, m.in. Tańcach słowiańskich. Także szczególnie popularne Trio G‑dur Haydna zawiera element ludowy – jest nim ogniste Rondo a l'Ongarese, naśladujące maniery gry cygańskich kapel, stąd też bywa określane przydomkiem Tria „cygańskiego”.

Trio e‑moll op. 67, drugi utwór Szostakowicza tego gatunku, powstawało w czasach wojennej zawieruchy, latem roku 1944. Choć front był daleko, koszmarne obrazy wojny wciąż pozostawały obecne w wyobraźni twórcy i odcisnęły piętno na skrajnie pesymistycznym wyrazie nowej kompozycji. W ogólnym zarysie formalnym podąża ona za klasycznymi wzorami cyklicznej formy sonatowej, lecz rozwiązania harmoniczne i fakturalne są tu bardzo zaawansowane, typowe dla stylu swego twórcy. Jednak to nie aspekty techniczne, lecz posępny, bezbrzeżnie tragiczny nastrój decyduje o charakterze tego wstrząsającego dzieła. Jego najbardziej charakterystyczne ogniwo to passacaglia (Largo). Jeśli w tej części dostrzeżemy marsz żałobny, to groteskowy i nieco klezmerski finał stanowić może ilustrację jakby ekstatycznego tańca śmierci, która jawi się tu – podobnie jak na dawnych freskach – w całej swej absurdalności. 

Warto zauważyć, że świętujący swój jubileusz zespół – Guarneri Trio Prague, od 30 lat gra nieprzerwanie w tym samym składzie.