Wenecja zawsze była miejscem wyjątkowym, nie tylko z uwagi na swe niezwykłe położenie determinujące niemającą w Europie precedensu architekturę. Posiadała także odrębny, republikański ustrój, a nawet własny ryt religijnych obrzędów i odmienną niż w innych diecezjach organizację kościelnej administracji. Strategiczna pozycja i doskonałe opanowanie sztuki szkutnictwa zapewniły miastu wielowiekowe panowanie na wschodnim obszarze Morza Śródziemnego. Bogactwo i szczególny ustrój polityczny, w którym doża, choć tytułowany „księciem”, nie był arystokratą krwi, lecz jednym z patrycjuszy, primus inter pares, sprzyjały artystycznemu i kulturalnemu mecenatowi, który nie miał sobie równych w innych miastach kontynentu. Dzięki obecności nadzwyczaj wielu doskonale wykształconych muzyków, miasto stało się wiodącym ośrodkiem muzycznym i ojczyzną szczególnie wielu ważkich innowacji. Należał do nich także rozwój wirtuozowskiej muzyki instrumentalnej, tworzonej przez i dla wybitnych solistów pozostających w służbie splendoru Republiki i jej instytucji.

Znakomita niemiecka flecistka, Dorothee Oberlinger specjalizująca się w grze na różnych odmianach fletu podłużnego zaprezentuje głównie repertuar tworzony (bądź drukowany) w Wenecji, przeznaczony oryginalnie na ten instrument, a także możliwy do zagrania na nim (w oryginale – skrzypcowy lub kornetowy).

Region Veneto w okresie swego wspaniałego rozkwitu w XVI i XVII w. nazywany był „radosną marchią” (marca gioiosa). Do tego określenia nawiązuje nazwa znakomitego zespołu Sonatori de la Gioiosa Marca z Treviso, wyspecjalizowanego w muzyce Wenecji i Veneto i grającego ją w sposób niezrównany, ku zachwytowi słuchaczy i krytyków, którzy podziwiają połączenie wielkiej swobody, radości i spontaniczności muzykowania z techniczną perfekcją i historyczną kompetencją.