Rzadko podczas jednego koncertu usłyszeć można dwa dzieła Beethovena, w których wykorzystał obsadę symfoniczną wraz z wokalną. Jest to tym ciekawsze, że Fantazja c-moll była utworem niejako „eksperymentalnym”, nie mającym wcześniej formalnego i obsadowego precedensu, a motywy jej części z udziałem solistów-śpiewaków i chóru są wyraźną prefi guracją sławnej Ody do radości z finału Dziewiątej. Także przesłanie poetyckiego tekstu jest podobnie podniosłe, stanowiąc w Fantazji (autor jej strof jest nieznany, być może był nim Georg Friedrich Treitschke) apoteozę braterstwa ludzi w umiłowaniu sztuki. Premiera tej niezwykłej kompozycji miała miejsce podczas jednego z najbardziej sensacyjnych koncertów w dziejach – sławnej wielogodzinnej akademii benefisowej 22 grudnia 1808 roku, kiedy to prawykonano symfonie Piątą i Szóstą, IV Koncert fortepianowy oraz fragmenty Mszy C-dur; Fantazja miała być wielkim finałem.To epokowe wydarzenie przeszło jednak – w co trudno uwierzyć – niemal bez echa, a nieliczne wspomnienia świadków dotyczą głównie dotkliwego ziąbu i słabo przygotowanych wykonawców, zabrakło bowiem czasu na próby nowatorskich, bardzo trudnych dzieł...

Prawykonanie Dziewiątej w 1824 roku, dla potrzeb którego zmobilizowano większość muzyków z kilku orkiestr i chórów Wiednia, przyjęto znacznie lepiej, lecz był to przede wszystkim wyraz uwielbienia i uznania dla dotkniętego już wówczas całkowitą głuchotą mistrza. Koncepcję symfonii-kantaty uznawano wszakże długo za nazbyt ekstrawagancką i dopiero po dekadach w pełni doceniono wielkość tego utworu, należącego do dziś do najbardziej wielbionych.