Aktualności

Multimedia

• Wideo
• Audio

Antoni Wit

Dyrektor Naczelny i Artystyczny Filharmonii Narodowej od stycznia 2002. Wcześniej kierował zespołami: Filharmonii Pomorskiej (1974-77), Orkiestry i Chóru Polskiego Radia i TV w Krakowie (1977-83), Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach (1983-2000), Orquesta Filarmónica de Gran Canaria (1987-92). Wymienione zespoły zaliczają czas jego kierownictwa do okresów intensywnego rozwoju artystycznego i wielkiej świetności. Z krakowską orkiestrą i chórem dokonał wielu znaczących dla muzyki polskiej nagrań i koncertów, odbył liczne tournée we Włoszech, w Niemczech, Anglii, Francji, Hiszpanii.
W historii NOSPR (wcześniej WOSPR) zapisał się jako najdłużej prowadzący zespół dyrektor naczelny i artystyczny. Z zespołem tym rozpoczął regularne nagrania płyt, zagraniczne wyjazdy, koncerty TV, nagrania muzyki filmowej. W repertuarze koncertów i nagrań artysty poczesne miejsce znajduje muzyka polska, zarówno kompozytorów wcześniejszych, jak i żyjących. Artysta dokonał wielu światowych prawykonań m.in. Krzysztofa Pendereckiego (Lacrimosa, Agnus Dei), Wojciecha Kilara (dedykowaną mu September Symphony oraz Sinfonię de motu) oraz niezliczonych pierwszych wykonań w Polsce.

Krakowianin z urodzenia, tu zdobył wykształcenie muzyczne - studia dyrygentury u Henryka Czyża, kompozycji u Krzysztofa Pendereckiego w PWSM - i prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia muzyczne pogłębiał u Nadii Boulanger w Paryżu. W latach 1967-69 był asystentem Witolda Rowickiego w Filharmonii Narodowej w Warszawie.

II nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim im. Herberta von Karajana w Berlinie w 1971 r. otworzyła artyście drogę do wielkiej międzynarodowej kariery. Odbył wiele podróży artystycznych dyrygując niemal we wszystkich ośrodkach muzycznych Europy, w USA, Kanadzie, Meksyku, Izraelu, Brazylii, Argentynie, Japonii, Hongkongu, Korei Południowej, Australii, Nowej Zelandii, Chinach i na Tajwanie. Dyrygował m.in. Berliner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, Tonhalle-Orchester Zürich, Royal Philharmonic, Philharmonia Orchestra, BBC Symphony Orchestra, Orchestre Symphonique de Montréal, Orchestra dell'Accademia di Santa Cecilia, Orchestre de la Suisse Romande, Philharmonia St. Petersburg, NHK Symphony Orchestra/Tokyo, New Zealand Symphony Orchestra, Orchestra, Orquestra Sinfônica do Estado de São Paulo, Orquesta Sinfónica de El Salvador.

Choć główną domeną działalności Antoniego Wita jest muzyka symfoniczna, artysta odnosił także sukcesy w dziedzinie opery: dla warszawskiego Teatru Wielkiego przygotował premiery Cyrulika sewilskiego, Traviaty i Balu maskowego, dla teatru operowego w Malmö - Aidę i Konsula, premierami Halki zaś dyrygował w Tokio i Trieście.

Nagrał ponad 150 płyt dla wytwórni EMI, CBS, Decca, NAXOS, NVC Arts, Pony Canyon, Camerata Tokyo, CD Accord, DUX, Polskie Nagrania. Należy do nielicznego grona artystów na świecie, których płyty sprzedano w łącznym nakładzie ponad 3 milionów egzemplarzy. Efektem współpracy Antoniego Wita z firmą Naxos jest ponad 30 płyt z muzyką polską sprzedanych w ponad 600.000 nakładzie. Nagrań tych dokonywał głównie z udziałem orkiestr Filharmonii Narodowej i NOSPR (WOSPR). Wielkim walorem kolekcji muzyki polskiej nagranej dla NAXOS przez artystę jest jej obszerność. Katalog firmy zawiera m.in. 10 płyt z kompletem dzieł orkiestrowych Lutosławskiego, 12 Pendereckiego (pięć następnych w przygotowaniu). Na zamówienie firmy płytowej NAXOS dokonał z zespołami Filharmonii Narodowej serii nagrań wszystkich dzieł orkiestrowych i oratoryjnych Szymanowskiego (5 CD). Projekt ten otrzymał wsparcie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Równolegle wraz z New Zealand Symphony Orchestra i Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej zrealizował komplet nagrań poematów symfonicznych Karłowicza.

Dowodem uznania dokonań artysty w dziedzinie fonografii są liczne nagrody i wyróżnienia.
Antoni Wit był sześciokrotnie nominowany do nagrody Grammy (w roku 2009 w dwóch kategoriach): za nagrania dzieł K. Pendereckiego (Pasja wg św. Łukasza - 2004 r., Polskie Requiem - 2005 r., Siedem bram Jerozolimy - 2007 r. Jutrznia - 2009) oraz za dzieła Karola Szymanowskiego: Stabat Mater - 2008 r. i I i IV Symfonia - 2009 r.
Ponadto w 1983 r. otrzymał Diapason d'Or i Grand Prix du Disque de la Nouvelle Académie za nagranie kompletu koncertów fortepianowych Prokofiewa (solista Kun Woo Paik), w 2002 r. - Cannes Classical Award (Midem Classique 2002) za Symfonię Turangalîla Messiaena, w 2004 r. - Classical Internet Award za Pasję wg św. Łukasza Pendereckiego, w 2005 r. Records Academy Award (Record Geijutsu) za Polskie Requiem Pendereckiego oraz cztery Fryderyki (nagrody Polskiej Akademii Fonograficznej).
Dwie pierwsze płyty z kompletu nagrań dzieł Szymanowskiego zdobyły tytuł Gramophone Editor's Choice (lipiec 2007 - Koncerty skrzypcowe z solistą Ilyą Kalerem oraz Nokturn i Tarantela, maj 2008 - II i III Symfonia), dwie następne zaś BBC Music Magazine Editor's Choice (październik 2008 - Stabat Mater, Veni Creator, Litania do Maryi Panny, Demeter i Penhesilea, kwiecień 2009 - Harnasie, Mandragora, Kniaź Patiomkin). Portal muzyczny ClassicsToday wyróżnił w ten sam sposób z kolei dwie ostatnie płyty tej serii (Harnasie - w kwietniu 2009, I i IV Symfonia - w maju 2009). W opiniotwórczym brytyjskim przewodniku płytowym The Penguin Guide aż 16 jego nagrań uzyskało najwyższą ocenę.

W czerwcu 2005 z zespołami Filharmonii Narodowej i gościnnymi chórami nagrał dla Naxos VIII Symfonię Mahlera - płyta ta zyskała najwyższe oceny światowej krytyki, lokujące nagranie dzieła wśród najlepszych w historii. W 2006 r. artysta nagrał wraz z orkiestrą Staatskapelle w Weimarze znakomicie przyjętą w świecie płytę z Symfonią alpejską R. Straussa. Krytyk BBC Magazine umieszcza dokonanie Antoniego Wita "w lidze Karajana", chwaląc dyrygenta za wielką wrażliwość i niuanse interpretacyjne. Z tym samym zespołem nagrał dwa inne dzieła tego kompozytora (Sinfonia Domestica i Metamorfozy), które również zdobyły pochlebne opinie krytyki muzycznej.

We wrześniu 2006 r. z inicjatywy triumfatora Konkursu Chopinowskiego z 2005 r. - Rafała Blechacza oraz Antoniego Wita miało miejsce niecodzienne wydarzenie - pierwszy koncert orkiestry symfonicznej w rodzinnymi mieście pianisty - Nakle, na którym wykonał on oba koncerty fortepianowe Chopina z Orkiestrą Symfoniczną FN.

Za najlepsze wykonania utworów polskich na Festiwalu Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień" artysta dwukrotnie otrzymał nagrodę krytyków Orfeusz (1984, 1996). "Za wybitne kreacje artystyczne, rozsławianie muzyki polskiej w kraju i za granicą oraz przybliżanie jej milionom słuchaczy na całym świecie" został uhonorowany przez Polskie Radio "Diamentową Batutą" (1998). W czerwcu 2006 roku prezydent Włoch odznaczył go Oficerskim Krzyżem Orderu Zasługi dla Republiki Włoskiej. W styczniu 2010 otrzymał nagrodę Fundacji im. Karola Szymanowskiego „za wybitne kreacje artystyczne rozsławiające muzykę Karola Szymanowskiego w kraju i na świecie, a zwłaszcza za nagrania kompletu Jego dzieł symfonicznych i wokalno-orkiestrowych".

Antoni Wit prowadzi także działalność pedagogiczną - jest profesorem dyrygentury Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, a jego studenci zdobywają najwyższe laury na polskich i międzynarodowych konkursach muzycznych.