Aktualności

Multimedia

• Wideo
• Audio

Antoni Wit

 

Dyrektor Naczelny i Artystyczny Filharmonii Narodowej od stycznia 2002. Wcześniej kierował zespołami: Filharmonii Pomorskiej (1974-77), Orkiestry i Choru Polskiego Radia i Telewizji w Krakowie (1977-83), Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach (1983-2000), Orquesta Filarmónica de Gran Canaria (1987-92). Wymienione zespoły zaliczają czas jego kierownictwa do okresów intensywnego rozwoju artystycznego i wielkiej świetności. Z krakowską orkiestrą i chorem dokonał znaczących dla muzyki polskiej nagrań, odbył liczne koncerty i tournée we Włoszech, w Niemczech, Anglii, Francji, Hiszpanii.

W historii NOSPR (wcześniej WOSPR) zapisał się jako najdłużej prowadzący zespół dyrektor naczelny i artystyczny. Odbył z nią liczne podróże zagraniczne, dokonał nagrań archiwalnych, płytowych, filmowych i telewizyjnych - rozpoczął m.in. współpracę z wytwórnią NAXOS. Pod jego kierownictwem orkiestra zyskała zaszczytny tytuł Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia.

W repertuarze koncertów i nagrań artysty poczesne miejsce znajduje muzyka polska, zarówno kompozytorów wcześniejszych, jak i żyjących. Antoni Wit dokonał wielu światowych prawykonań utworów m.in. Krzysztofa Pendereckiego (Lacrimosa, Agnus Dei), Wojciecha Kilara (dedykowanej mu September Symphony i Sinfonii de motu) oraz niezliczonych pierwszych wykonań w Polsce.

Krakowianin z urodzenia, tu zdobył wykształcenie muzyczne - studia dyrygentury u Henryka Czyża, kompozycji u Krzysztofa Pendereckiego w PWSM - i prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia muzyczne pogłębiał u Nadii Boulanger w Paryżu. W latach 1967-69 był asystentem Witolda Rowickiego w Filharmonii Narodowej w Warszawie.

II nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim im. Herberta von Karajana w Berlinie w 1971 r. otworzyła artyście drogę do wielkiej międzynarodowej kariery. Dyrygował niemal we wszystkich ośrodkach muzycznych Europy, w USA, Kanadzie, Meksyku, Izraelu, Brazylii, Argentynie, Japonii, Hongkongu, Korei Południowej, Australii, Nowej Zelandii, Chinach i na Tajwanie. Dyrygował m.in. Berliner Philharmoniker, Staatskapelle Dresden, Tonhalle-Orchester Zürich, Royal Philharmonic, Philharmonia Orchestra, BBC Symphony Orchestra, Orchestre Symphonique de Montréal, Orchestra dell'Accademia di Santa Cecilia, Orchestre de la Suisse Romande, Philharmonia St. Petersburg, NHK Symphony Orchestra/Tokyo, New Zealand Symphony Orchestra, Orquestra Sinfônica do Estado de São Paulo, Orquesta Sinfónica de El Salvador, Filarmonica della Scala. W maju 2009, wraz z Orkiestrą Symfoniczną Radia Czeskiego, zainaugurował 64. Festiwal „Praska Wiosna".

Choć główną domeną działalności Antoniego Wita jest muzyka symfoniczna, artysta odnosił także sukcesy w dziedzinie opery: dla warszawskiego Teatru Wielkiego przygotował premiery Cyrulika sewilskiego, Traviaty i Balu maskowego, dla teatru operowego w Malmo - Aidę i Konsula, premierami Halki dyrygował w Tokio i Trieście.

Nagrywał dla wytworni EMI, CBS, Decca, NVC Arts, Pony Canyon, Camerata Tokyo, Polskie Nagrania, DUX, CD Accord, NAXOS. Nagrania te znajdują się na około 200 płytach CD sprzedanych w blisko pięciu milionach egzemplarzy. Nagrań dokonywał głównie z udziałem orkiestr Filharmonii Narodowej i NOSPR (WOSPR). Wielkim walorem kolekcji muzyki polskiej nagranej dla NAXOS przez artystę jest jej obszerność. Katalog firmy zawiera m.in. 10 płyt z kompletem dzieł orkiestrowych Lutosławskiego, 13 Pendereckiego. Z Orkiestrą Symfoniczną i Chorem Filharmonii Narodowej zarejestrował serię pięciu płyt z nagraniami wszystkich dzieł orkiestrowych i oratoryjnych Karola Szymanowskiego. Projekt ten otrzymał wsparcie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wraz z New Zealand Symphony Orchestra i Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej zrealizował komplet nagrań poematów symfonicznych Karłowicza.

Dowodem uznania dokonań artysty w dziedzinie fonografii są liczne nagrody i wyróżnienia.
Antoni Wit był sześciokrotnie nominowany do nagrody Grammy (w roku 2009 w dwóch kategoriach): za nagrania dzieł Pendereckiego (Pasja wg św. Łukasza - 2004, Polskie Requiem - 2005, Siedem bram Jerozolimy - 2007, Jutrznia - 2009) oraz za dzieła Karola Szymanowskiego (Stabat Mater - 2008 i I i IV Symfonia - 2009).

W 1983 r. otrzymał Diapason d'Or i Grand Prix du Disque de la Nouvelle Académie za nagranie kompletu koncertów fortepianowych Prokofiewa (solista Kun Woo Paik), w 2002 r. - Cannes Classical Award (Midem Classique 2002) za Symfonię Turangalîla Messiaena, w 2004 roku - Classical Internet Award za Pasję wg św. Łukasza Pendereckiego, w 2005 r. Records Academy Award (Record Geijutsu) za Polskie Requiem Pendereckiego oraz cztery „Fryderyki" (nagrody Polskiej Akademii Fonograficznej).
Dwie pierwsze płyty z kompletu nagrań dzieł Szymanowskiego zdobyły tytuł Gramophone Editor's Choice, dwie następne zaś BBC Music Magazine Editor's Choice, dwie wyróżnił w ten sam sposób portal muzyczny ClassicsToday. W opiniotwórczym brytyjskim przewodniku płytowym „The Penguin Guide" aż 16 jego nagrań uzyskało najwyższą ocenę.

W czerwcu 2005 z zespołami Filharmonii Narodowej i gościnnymi chorami nagrał dla NAXOS VIII Symfonię Mahlera - płyta ta zyskała najwyższe oceny światowej krytyki, lokujące nagranie dzieła wśród najlepszych w historii. W 2006 roku artysta zarejestrował wraz z orkiestrą Staatskapelle w Weimarze znakomicie przyjętą w świecie płytę z Symfonią alpejską R. Straussa. Krytyk BBC Magazine umieszcza dokonanie Antoniego Wita „w lidze Karajana", chwaląc dyrygenta za wielką wrażliwość i niuanse interpretacyjne. Z tym samym zespołem utrwalił na płycie dwa inne dzieła tego kompozytora (Sinfonia domestica i Metamorfozy), które również zdobyły pochlebne opinie krytyki muzycznej.

Za najlepsze wykonania utworów polskich na Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień" artysta dwukrotnie otrzymał nagrodę krytyków Orfeusz (1984, 1996). „Za wybitne kreacje artystyczne, rozsławianie muzyki polskiej w kraju i za granicą oraz przybliżanie jej milionom słuchaczy na całym świecie" został uhonorowany przez Polskie Radio „Diamentową Batutą" (1998). W czerwcu 2006 roku prezydent Włoch odznaczył go Oficerskim Krzyżem Orderu Zasługi dla Republiki Włoskiej. W styczniu 2010 otrzymał nagrodę Fundacji im. Karola Szymanowskiego „za wybitne kreacje artystyczne rozsławiające muzykę Karola Szymanowskiego w kraju i na świecie, a zwłaszcza za nagrania kompletu jego dzieł symfonicznych i wokalno-orkiestrowych". We wrześniu 2010 został uhonorowany przez Sejmik Województwa Mazowieckiego nagrodą im. C. K. Norwida w kategorii „dzieło życia".

Antoni Wit prowadzi także działalność pedagogiczną - jest profesorem dyrygentury Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, a jego studenci zdobywają najwyższe laury na polskich i międzynarodowych konkursach muzycznych.